Siku moja baada ya mbio, niliweka picha yangu na medali ya kumaliza kwenye Facebook. Nikaandika kwamba ukisoma maelekezo ya kujiandaa kwa marathoni na kuyafuata vizuri, mambo yanakwenda. Kwenye maoni, rafiki yangu Denis Klementyev akauliza: maelekezo gani hayo? Nikawaza kuandika kwa kifupi kuhusu kuongeza na kupunguza mzigo wa mazoezi kabla ya mashindano. Kisha nikaona haitoshi; nilihitaji kusema kitu kuhusu umbali wa kukimbia kwa wiki. Na kidogo kuhusu kanda za mapigo ya moyo, maana zilinisaidia. Maneno machache kuhusu marudio ya hatua… Nilikuwa nimesoma vitabu mbalimbali na makala nyingi, nikajaribu kutumia nilichosoma na kujionea mbinu moja au nyingine inaleta matokeo gani. Basi nikaamua kwamba mwishoni mwa mwaka ningeandika kwa kina zaidi. Labda ingemsaidia mtu. Kilichotokea kikawa kikubwa kuliko chapisho moja tu.
Haya ni mambo niliyoyaona mwenyewe, pamoja na kutafakari mafanikio na makosa yangu. Si ushauri. Hivi ndivyo ilivyonitokea mimi; sijui itakuwaje kwako. Ninatumaini tu utafurahia kusoma, na wewe pia utajifunza kupata raha katika kukimbia.
Nimekiita kitabu hiki «Mwaka Mbiowazimu» — mbio na wazimu katika neno moja. Kwa sababu ilifika wakati ambapo kukimbia hakukutoshea tena kwenye kisanduku cha «mazoezi»: kuliingia katika mazoea yangu, mipango, safari na mazungumzo. Kitabu hiki kinasimulia yaliyotokana na hilo.
Nikuharibie mshangao kidogo: kilichonitokea
Wakati fulani nilikuwa na uzito wa kilo 89 na urefu wa sentimita 180. Sikuweza kukimbia hata kilomita moja bila kusimama, na harufu yangu ya asili haikuwa ya kuvutia sana.
Kisha nikaanza kukimbia, mambo yakawa afadhali. Uzito wangu ukashuka hadi kilo 82, nikaweza kumaliza marathoni — kilomita 42.2 — kwa chini kidogo ya saa nne, na kwa ujumla nikawa najiridhia.
Nilipotimiza miaka 45, nilizidi kuingia katika dunia ya mbio. Katika mwaka huo uzito wangu ulishuka hadi kilo 72, mafuta mwilini hayakuzidi asilimia 8, na nikakimbia marathoni kwa saa 3 na dakika 12.
Hivi ndivyo ilivyokuwa.
Mwanzo wa kukimbia
Miaka kadhaa kabla ya hapo, mimi na rafiki yangu Alexey Berlov, ninayemwita Lyosha, tulisafiri Marekani. Tulikodi gari na kuvuka kutoka Atlantiki hadi Pasifiki: kupitia Washington, Miami, New Orleans, Colorado, Arizona na Las Vegas mpaka Los Angeles. Vijana wengi huota safari kama hiyo; sisi tukaifanya. Ilikuwa safari ya kupendeza. Jioni tulikunywa bia kwenye baa za wenyeji, asubuhi Lyosha akatoka kukimbia, halafu tukaendelea na safari yetu kwa gari siku nzima.
Nikamuuliza: «Kwa nini unakimbia?» Akanijibu kwamba anaiona miji kwa namna nyingine kabisa. Unapokimbia, unaona mengi kuliko mtalii anayetembea polepole, na mengi kuliko dereva anayepita kwenye barabara kuu. Unaona muuza maziwa akipeleka maziwa, wenyeji wakienda kazini. Unaona njia za watembea kwa miguu, fukwe na bustani, si maegesho na vivutio vikuu tu. Unaona mengi!
Niliona ana hoja, nikakimbia kilomita zangu tano za kwanza. Ilikuwa karibu na Ziwa Powell: joto kali, jangwa lenye vumbi kila upande — na kwangu mambo yakaenda vibaya sana. Kila kitu kiliuma, nilikimbia polepole kupita kiasi, huku nikitweta vibaya. Basi nikaachana nayo hapo hapo.
Lakini niliporudi nyumbani, nikanunua viatu vya Nike — nilipenda tu matangazo yao. Na kwa kuwa sasa nilikuwa na viatu vile, nikapakua programu ya Nike Run Club na kuanza kuingia taratibu kwenye mazoea ya kukimbia. Hivyo nikawa mkimbiaji wa Nike.
Hata hivyo, kwa muda hakikutokea kitu cha kusisimua.
Nilikimbia mara moja moja. Nikaweza kumaliza kwanza nusu marathoni, kisha marathoni moja, halafu ya pili. Lakini matokeo yangu yalikuwa ya kawaida tu.